We bedoelen het goed als we helpen, maar soms nemen we iets waardevols over dat kinderen zelf kunnen ontdekken.
“Mijn zoontje van 1 jaar heeft een Piklerklimrek gekregen. Maar eerlijk? Ik vind het best spannend. Straks valt hij! Dus ik help hem steeds. Nu wil hij helemaal niet meer klimmen zonder mijn hulp. Hebben jullie tips?”
We kregen deze mooie en waardevolle vraag van een ouder.
Wij geloven dat kinderen klimmen alleen wat ze écht aankunnen.
Ze bewegen langzaam, onderzoeken, testen. Dat is leren met hun hele lijf.
Waarom we juist níet helpen:
wanneer wij een kind optillen of een hand geven, brengen we het op een plek waar het zelf nog niet klaar voor is.
We nemen een stukje van zijn ervaring over en geven onbedoeld de boodschap: “Je hebt mij nodig om dit te kunnen.”
Door hem zelf te laten proberen, zeggen we juist: “Ik vertrouw op jouw kunnen.”
Zo leert hij zijn eigen grenzen kennen, niet die van ons. Dit vinden wij belangrijk, omdat klimmen op die manier veiliger blijft.
Wat je kunt doen, is aandachtig aanwezig zijn, vertrouwen uitstralen en genieten van wat hij al kan.
En ja, het mag spannend voelen voor jou.
Loslaten is ook een groeiproces. Voor jullie allebei.
“Wanneer wij het kind vertrouwen, leert het zichzelf vertrouwen.” – Emmi Pikler
Wil jij ouders en kinderen op deze manier gaan begeleiden?
In onze BOKiS-opleiding leer je hoe je met respect, rust en vertrouwen ruimte geeft aan de natuurlijke ontwikkeling van jonge kinderen.
